Tańce integracyjne – przykłady. Jak wygląda taneczna integracja?

• Tańce integracyjne opierają się na prostych, powtarzalnych krokach i nie wymagają wcześniejszego przygotowania tanecznego.

• Ich głównym celem jest zbudowanie więzi w grupie, przełamanie nieśmiałości i wspólna zabawa.

• Dla dzieci dobrze sprawdzają się między innymi Samolot, Kowbojka i Pata pata.

• Młodzież chętnie tańczy Skrzypka, taniec irlandzki oraz Swing w uliczce.

• Wśród dorosłych popularne są Belgijka, Kaczuchy i Macarena, znane z wesel i imprez.

• Te same układy wykorzystuje się w pracy z grupą do rozluźnienia atmosfery i ułatwienia pierwszego kontaktu.

Integracyjne tańce to grupowe formy ruchowe, w których wszyscy uczestnicy wykonują te same, proste kroki w tym samym czasie. Tańczy się je najczęściej w kręgu, w rzędach lub w parach, do skocznej, rytmicznej muzyki. Kroki są nieskomplikowane i powtarzalne, więc nie trzeba ich długo ćwiczyć ani mieć doświadczenia tanecznego. W Polsce ten nurt rozwinęło i spopularyzowało między innymi Stowarzyszenie Klanza. Tańce integracyjne, które tworzą, są oparte na motywach tańców ludowych oraz melodiach z różnych stron świata.

Tańce integracyjne są uniwersalne. Dobiera się je do wieku, sprawności i liczebności grupy, a nie odwrotnie. Sprawdzają się właściwie na każdym etapie życia, o ile dopasuje się tempo, długość układu i stopień trudności.

Największą wartością tych tańców jest budowanie więzi. Wspólny ruch szybko przełamuje lody między obcymi sobie osobami. Poza tym rozwijają koordynację ruchową, poczucie rytmu i pamięć, bo trzeba zapamiętać kolejność kroków i utrzymać ją przez cały utwór. Dają też sporą dawkę ruchu, co poprawia kondycję i nastrój dzięki wydzielaniu endorfin.

Ważną zaletą jest też obniżenie napięcia. Ponieważ wszyscy wykonują te same ruchy, znika strach przed oceną. Dzięki temu też nieśmiałe osoby łatwiej włączają się w grupę. To dlatego tańce integracyjne wykorzystuje się nie tylko dla zabawy, ale też w pracy wychowawczej i terapeutycznej, gdzie pomagają budować pewność siebie i zaufanie.

Młodzież potrzebuje układów dynamiczniejszych i mniej dziecięcych, najlepiej do znanych, wpadających w ucho utworów. Integrację ułatwiają tańce, które są jednocześnie proste i dają satysfakcję ze zsynchronizowania się z całą grupą.

• Skrzypek – taniec integracyjny do folk-rockowej piosenki oparty na krokach w przód i w tył oraz obrotach z klaśnięciem. Nie wymaga kontaktu fizycznego, więc świetnie działa jako rozgrzewka na start zajęć i szybko poprawia humor.

• Taniec irlandzki integracyjny – uproszczona, animacyjna wersja tańca celtyckiego z podskokami, krokami w bok i tąpnięciami, przy sztywnej górze ciała i pracy samych nóg. Tańczy się go w rzędach lub kołach do skocznej muzyki.

• Swing w uliczce – taniec integracyjny będący układem w formacji dwóch rzędów tworzących uliczkę, w którym pary kolejno przechodzą cwałem przez środek. Wymiana partnerów w trakcie pozwala zwiększyć zaangażowanie, przełamać nieśmiałość i budować relacje między uczestnikami.

Tańce integracyjne to doskonały sposób na zachęcanie dorosłych do dobrej zabawy. Najchętniej wybierają oni układy, które kojarzą się z dobrą zabawą na weselach i imprezach. W trakcie takich sesji tanecznych liczy się to, by odbywały się bez presji i skomplikowanej choreografii.

• Belgijka – jeden z najpopularniejszych tańców integracyjnych w Polsce, tańczony w kręgu do melodii utworu 't Smidje. Powtarzalna sekwencja kroków w bok, w przód i w tył sprawia, że po jednym powtórzeniu tańczą już wszyscy.

• Kaczuchy – wesoły, prosty układ do znanej melodii, który sprawdzi się jako taniec integracyjny. Kroki to naśladowanie ruchów kaczek, polegające na machaniu dłońmi, kręceniu biodrami i klaskaniu. Tańczy się go w kręgu lub luźnej grupie.

• Macarena – latynoski przebój oparty na sekwencji ruchów rąk, zakończonej obrotem o ćwierć kręgu i podskokiem. Wszyscy tańczą obok siebie w tym samym rytmie, bez potrzeby partnera, dlatego układ świetnie sprawdza się przy dużych grupach.

W pracy z grupą tańce integracyjne służą rozluźnieniu atmosfery na początku zajęć i ułatwiają obcym sobie osobom pierwszy kontakt. Ponieważ wszyscy wykonują te same ruchy, nikt nie czuje się oceniany, a wspólny rytm pomaga scalić grupę w krótkim czasie. Animatorzy, nauczyciele i terapeuci sięgają po nie, by budować zaufanie, poprawić nastrój i przygotować uczestników do dalszej współpracy.

Efekt zależy w dużej mierze od sposobu prowadzenia. Najlepiej zacząć od prostego układu, pokazać kroki wolno, a dopiero potem zatańczyć w pełnym tempie razem z grupą. Dzięki temu również osoby początkowo niechętne po chwili włączają się do zabawy i przestają się przejmować tym, czy wykonują wszystko dokładnie.